Historia oświetlenia ulicznego obejmuje wiele etapów rozwoju technologii źródeł światła. W XIX wieku dominowały latarnie gazowe i elektryczne lampy łukowe, a wraz z rozpowszechnieniem żarówek zaczęły one stopniowo wypierać wcześniejsze systemy. W XX wieku główną rolę odgrywały lampy wyładowcze – od niskoprężnych rtęciowych i sodowych, przez wysokoprężne rtęciowe i sodowe, po metalohalogenkowe – zapewniające wraz z rozwojem coraz większą, efektywność, bądź jakość światła. Od przełomu XX i XXI wieku oświetlenie uliczne coraz częściej wykorzystuje diody elektroluminescencyjne (LED), cenione za wysoką sprawność i trwałość.
Historia latarni thumb|Wrocławski latarnik zapalający latarnię gazową Lepsza widoczność okolicy na obszarach zamieszkanych przez ludzi, zapewniona dzięki oświetleniu ulicznemu, zmniejsza liczbę nieszczęśliwych wypadków komunikacyjnych (według różnych źródeł – spadek rzędu 30–45%), a także zmniejsza zagrożenie kryminalne. W czasach historycznych stosowano oświetlenie miejsc publicznych pochodniami, lampkami olejnymi, karbidowymi itp.