W latach 1949–1952 pracował w Instytucie Włókiennictwa w Łodzi jako kierownik zespołu badawczego. Jednocześnie był zatrudniony w UŁ i jako asystent profesora Józefa Chrząszczewskiego pomagał zorganizować Pracownię Wody i Ścieków przy Katedrze Chemii Organicznej UŁ, przekształconą w 1951 w Zakład Technologii Chemicznej. Całą swoją pracę naukowo–dydaktyczną związał z UŁ poczynając od starszego asystenta i adiunkta. W 1956 Rada Wydziału Matematyki, Fizyki i Chemii UŁ nadała mu stopień naukowy kandydata nauk chemicznych, w 1958 otrzymał tytuł naukowy docenta. W 1968 został profesorem nadzwyczajnym, w 1990 profesorem zwyczajnym. Przez 35 lat (1961–1996) kierował Katedrą (Zakładem) Technologii Chemicznej i Ochrony Środowiska.
Wchodził w skład różnych komisji rektorskich i dziekańskich.
Dorobek naukowy W dorobku naukowym ma 2 patenty, 11 polskich norm, 4 artykuły przeglądowe w czasopismach i monografiach, ponad 150 artykułów w krajowych i zagranicznych czasopismach naukowych. Obszary badawcze w których działał to głównie zagadnienia dotyczące związków siarki, kinetyki chemicznej, chemii analitycznej dla potrzeb ochrony środowiska, chromatografii, elektroforezy, izotachoforezy.