W latach 20. XX w. z inicjatywy polityka Kazimierza Świtalskiego oraz oddziału lubelskiego Stowarzyszenia Urzędników Skarbowych powstał tu ośrodek wypoczynkowy pracowników skarbowych. Jedna z willi ośrodka (spłonęła w 2014 r.) od nazwiska Świtalskiego przybrała nazwę "Świt". W miejscowości pojawiali się politycy tej miary, co Adam Koc, Bogusław Miedziński, Ignacy Matuszewski czy Janusz Jędrzejewicz.
Podczas kampanii wrześniowej w dniach 15-17 września trwały walki o miejscowość. Oddziały niemieckiej Dywizji Pancernej Kempf wraz z elementami 1 Dywizji Piechoty lub SS – Regiment „Deutschland” atakowały z zamiarem zamknięcia okrążenia Warszawy. Po stronie polskiej w walki obronne oprócz elementów 13 Dywizji Piechoty zaangażowała się ludność cywilna. W walkach zginęło 25 żołnierzy polskich, a miejscowość została w dużej mierze zniszczona. Po wejściu do miejscowości, Niemcy zatrzymali przypadkowych mieszkańców - Polaków i Żydów, których następnie rozstrzelano. Zamordowano 54 mieszkańców wsiJózef Fajkowski, Jan Religa: Zbrodnie hitlerowskie na wsi polskiej 1939-1945. Warszawa: Wydawnictwo Książka i Wiedza, 1981, s. 340. W czasie okupacji niemieckiej w latach 1941−1942 istniało tu getto, z którego ok. 1,3 tys. osób wywieziono do obozu zagłady w Treblince. W okolicy działały oddziały partyzanckie AK, BCh i NSZ-NOW.