thumb|Przykładowy profil gleby słonej Sołońce – alkaliczne, sodowe i słono-sodowe gleby, zwykle półpustynne i stepowe. Cechują się wysokim stężeniem jonów Na+ i małą zawartością soli rozpuszczalnych. Występują na całym świecie wzdłuż wybrzeży i na równinnych terenach o wysokich temperaturach podczas lata i niskich opadach. Sołońce są praktycznie nieprzydatne w rolnictwie, uprawiane tylko w niewielkim stopniu – głównie jako wyspy na areale lepszych gleb. W sytuacjach skrajnych są wolne od pokrywy roślinnej, poza tym porośnięte są roślinnością halofilną.
Właściwości chemiczne Cechą charakterystyczną sołońców jest obecność jonów Na+ (zamiennie także Mg2+) powyżej 2-3%, która może dochodzić nawet do 25%. Przyjmuje się też, że za sołońce uznaje się gleby o zawartości jonów sodu wysycających kompleks sorpcyjny w ponad 15%. Obecność soli powoduje, że sołońce mają zasadowy odczyn (pH większe niż 8,5 dochodzące do 10). Z kolei normy FAO definiują sołońce jako gleby słone o przewadze jonów sodu o pH większym niż 8,5 oraz zawierające węglan sodu (Na2CO3). W porównaniu do sołonczaków sołońce zawierają zwykle mniej soli rozpuszczalnych.