W klasztorze duchowny był odpowiedzialny nie tylko za odprawianie nabożeństw, ale i za edukację duchową sióstr wspólnoty, z którymi trzy razy w tygodniu spotykał się w celu wspólnych rozmów o treści Ewangelii. 2 października 1916 za swoją dotychczasową pracę duszpasterską został nagrodzony prawem noszenia mitry.
Po swoim aresztowaniu w kwietniu 1918 Elżbieta Romanowa powierzyła ks. Sriebrianskiemu zadanie opieki nad monasterem. W roku następnym duchowny i jego żona postanowili złożyć wieczyste śluby zakonne. Już po przeprowadzce do Moskwy oboje złożyli ślub rezygnacji z pożycia małżeńskiego. W życiu mniszym ks. Mitrofan Sriebrianski otrzymał imię Sergiusz, zaś Olga Sriebrianska – Elżbieta. W tym samym roku otrzymał godność archimandryty.
W okresie ZSRR W 1923 archimandryta Sergiusz został aresztowany i skazany na roczne zesłanie do Tobolska. W 1925 wrócił do Moskwy, gdzie zezwolono mu na podjęcie działalności duszpasterskiej. Ponownie zamieszkał w monasterze św. św. Marty i Marii i wrócił do dawnych obowiązków, jednak już w roku następnym klasztor został zlikwidowany. Jeszcze w kwietniu 1925 (dwa miesiące po powrocie) na skutek donosu kapłan został oskarżony o prowadzenie agitacji antyradzieckiej wśród sióstr, które miał przekonywać do antyreligijnego charakteru rządu radzieckiego. W lipcu 1925 duchowny został zwolniony.