Andrzej Eugeniusz Słowik (ur. 30 sierpnia 1949 w Łodzi) – polski działacz związkowy i polityk, opozycjonista i więzień polityczny w okresie PRL, w latach 1992–1993 wiceminister pracy i polityki socjalnej.
Życiorys W 1966 został absolwentem zawodowej szkoły piekarniczej. Pracował w zakładach odzieżowych (do 1973) i jako kierowca Miejskiego Przedsiębiorstwa Komunikacyjnego w Łodzi (do 1981). Od 1977 do 1981 był członkiem PZPR.
W okresie wydarzeń sierpniowych w 1980 brał udział w strajku w swoim zakładzie pracy. We wrześniu tego samego roku wstąpił do „Solidarności”. Przewodniczył MKZ Ziemi Łódzkiej i następnie zarządowi Regionu Ziemia Łódzka NSZZ „S”, reprezentował związek na I Krajowym Zjeździe Delegatów w Gdańsku, gdzie został wybrany do komisji krajowej, a następnie do jej prezydium. W lipcu 1981 wraz z Grzegorzem Palką i Jerzym Kropiwnickim należał do organizatorów marszu głodowego w Łodzi. W grudniu 1981, po wprowadzeniu stanu wojennego i wydaniu wraz z Jerzym Kropiwnickim wezwania do strajku, został tymczasowo aresztowany. Skazano go początkowo na karę 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, którą w wyniku rewizji podwyższono do 6 lat. W trakcie osadzenia razem z Jerzym Kropiwnickim prowadził trwającą 57 dni głodówkę, w trakcie której był przymusowo dokarmiany. Zwolniono go w lipcu 1984 w związku z amnestią.