Dlatego jeszcze przez kolejne dziesięciolecia naukowcy i publicyści podobnie rozpowszechniali konkluzję Halla, iż jedynacy nie mogą spodziewać się, że przejdą przez życie z tymi samymi zdolnościami do przystosowania się co dzieci posiadające rodzeństwo.
„Bycie jedynakiem jest chorobą samą w sobie” twierdził Hall.
Hall dowodził, że proces rozwoju dziecka podsumowuje jego wysoce rasowa koncepcja historii rozwoju ewolucyjnego człowieka. Charakteryzował dzieci będące przed okresem dojrzewania, jako dzikusy i dlatego racjonalne rozumowanie na ich temat w tym wypadku to strata czasu. Wierzył, że dzieci muszą po prostu być wychowane w bojaźni Bożej, miłości do kraju oraz rozwoju silnego ciała. Jeśli dziecko wypala pozostałości zła w swojej naturze, potrzebuje sporej dawki autorytarnej dyscypliny, wliczając w to karę cielesną. Jeżeli chodzi o nastolatków, Hall wierzył, że kieruje nimi więcej altruistycznych pobudek, w związku z tym szkoły powinny indoktrynować uczniów do bezinteresownej służby ideałom, patriotyzmu, kultury ciała, dyscypliny wojskowej, miłości do władzy, podziwu i oddania dla państwa oraz dobra innych. Hall konsekwentnie opowiadał się przeciw intelektualnym osiągnięciom na wszystkich poziomach edukacji publicznej. Otwarte dyskusje i opinie krytyczne nie były tolerowane.