Stanislas Naulin (ur. 17 kwietnia 1870 w Saint-Loup-Lamairé w departamencie Deux-Sèvres, zm. 3 listopada 1932 w Paryżu) – francuski generał, od 23 sierpnia 1921 roku Naczelny Dowódca wojsk Sprzymierzonych na Górnym Śląsku w okresie działania Międzysojuszniczej Komisji Rządzącej i Plebiscytowej, następca Gratiera.
Życiorys Jego dziadek był rolnikiem, ojciec zaś żandarmem. Naulin miał dwóch braci. W 1888 roku z drugą lokatą na 450 kandydatów został przyjęty do Specjalnej Szkoły Wojskowej w Saint-Cyr. Naukę skończył w roku 1890, utrzymując przez cały czas drugą lokatę, wśród ponad 400 uczniów.
W stopniu podporucznika trafił do 2. Pułku Strzelców Algierskich. Dwa lata później był już porucznikiem (1 października 1892). W 1893 roku uczęszczał do regionalnej szkoły strzeleckiej w Châlons kończąc ją jako najlepszy absolwent wśród 78 szkolonych. Od 1896 do 1898 uczył się w Wyższej Szkole Wojennej (drugie miejsce na 24 absolwentów). 26 grudnia 1898 r. awansował na kapitana i został przydzielony jako kapitan -stażysta do dowództwa armii. W Ministerstwie Wojny szybko zyskał uznanie jako autor wzorowo opracowanych raportów i przydatnych analiz. Szczególnie cenne okazały się: jego raport o stanie brytyjskiej marynarki wojennej oraz Peru, opracowanie napisane na miejscu podczas pełnionej tam misji w latach 1903–1905.