Cenzura w Korei Północnej – kontrola publicznego przekazywania informacji, ograniczająca wolność publicznego wyrażania myśli i przekonań w Korei Północnej.
Kontekst prawny i historyczny Art. 67 Konstytucji Korei Północnej gwarantuje obywatelom wolność słowa, prasy, zgromadzeń, demonstracji i stowarzyszeń. De facto w Korei Północnej istnieje surowa cenzura. Zdaniem władz wolność myśli stanowi naruszenie porządku publicznego, co jest karane zesłaniem do obozu pracy. W przeprowadzonym w 2024 roku rankingu wolności prasy przeprowadzonym przez organizację pozarządową Reporterzy bez Granic Korea Północna zajęła 177. miejsce, uzyskując 21,72 punktów na 100 możliwych.
Po klęsce Japonii w sierpniu 1945 roku Korea znalazła się pod okupacją ZSRR (na północ od 38 równoleżnika) i USA (na południe od niego). Korea Północna ogłosiła niepodległość 9 września 1948 roku. Na czele kraju stanął Kim Ir Sen. Aż do jego śmierci w 1994 roku obywatele byli skutecznie nadzorowani. Działalność cenzury osłabła podczas rządów Kim Dzong Ila, za którego w Korei Północnej doszło do klęski głodu. Poszukując żywności Koreańczycy uciekali do Chin, gdzie bezpośrednio lub za pośrednictwem mediów dostrzegali o wiele wyższy poziom życia w Chinach, Korei Południowej i Japonii. Według szacunków do połowy lat 90. XX wieku do Chin mogło dostać się ok. 500 tys.