Po wojnie, w latach 1945–1948 kierowała przychodnią gruźlicy kostno-stawowej w Ośrodku Zdrowia przy ul. Marszałkowskiej 24. Dzięki stypendium Fundacji Rockefellera, od 1 marca 1948 do 1 maja 1949 szkoliła się w zakresie chirurgii pediatrycznej i torakochirurgii w klinikach dziecięcych w Kanadzie, Stanach Zjednoczonych i Francji. W 1949 została powołana przez Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej na stanowisko zastępcy specjalisty krajowego ds. chirurgii dziecięcej. Do 1956 pełniła także obowiązki specjalisty wojewódzkiego w województwach: warszawskim, kieleckim, łódzkim i opolskim. 1 grudnia 1952 została powołana na stanowisko kierownika Kliniki Chirurgii Dziecięcej Instytutu Matki i Dziecka w Warszawie. W latach 1953–1980 była członkiem Rady Naukowej Instytutu, w latach 1960–1980 z ramienia Instytutu była krajowym konsultantem chirurgii dziecięcej, a od 1962 przewodniczącą Zespołu Wad Rozwojowych i Genetyki. Od 1962 była też członkiem Komisji Chirurgii Plastycznej przy Ministrze Zdrowia i Opieki Społecznej oraz Komisji ds. Oznaczania Płci. Od 1967 uczestniczyła w komisji kwalifikacyjnej kandydatów na wyjazdy naukowe zagraniczne.