Grzegorz Cudotwórca (; ur. ok. 210/213 w Neocezarei, zm. ok. 270 tamże) – jeden z Ojców Kościoła, biskup, święty Kościoła katolickiego, ormiańskiego, koptyjskiego i prawosławnego. Wyznawca.
Życiorys Urodził się ok. 210 albo ok. 213 roku w Neocezarei. Pochodził z majętnej, pogańskiej rodziny, a po narodzinach otrzymał imię Teodor. Po ukończeniu studiów retorycznych, udał się wraz z bratem Atenodorem do Berytu, jednak po drodze odwiedził Cezareę Palestyńską, gdzie poznał Orygenesa. Następnie przyjął chrzest, przybrał imię Grzegorz i przez kolejne pięć lat uczył się od nowego mistrza. Około 238 roku powrócił z bratem do Neocezarei Pontyjskiej, gdzie został wybrany biskupem. Dzięki swojej działalności apostolskiej, doprowadził do zaniku pogaństwa. Współpracował z rodziną Bazylego Wielkiego i Grzegorza z Nyssy. W 251 roku, podczas prześladowań chrześcijan przez Decjusza, ukrywał się razem z wiernymi w górach. Gdy około trzy lata później miasto najechali Goci, usiłował zredukować negatywne skutki podboju. W latach 264–265 uczestniczył w synodzie w Antiochii, na którym potępiono Pawła z Samosaty. Zmarł 17 listopada około 270 roku.