I to, zdaniem jego czytelników, jest jego największym osiągnięciem: niezrównana prezentacja „nie tylko teorii dykcji poetyckiej, co samej poezji, i nie tylko teorii poezji, co teorii wiedzy”. Teoria ta jest bezpośrednim wynikiem dokładnych badań nad ewolucją słów i ich znaczeń, począwszy od relacji pomiędzy najbardziej prymitywną zdolnością tworzenia mitów przez ludzki umysł a tworzeniem słów. Barfield posługuje się licznymi przykładami, by pokazać, że słowa pierwotnie posiadały jednolite, „konkretne i niepodzielne” znaczenie, z którego wydzieliliśmy kilka odrębnych pojęć. Dla przykładu, grecki termin pneuma (który można tłumaczyć jako „oddech”, „duch”, lub „wiatr”) zawiera, twierdzi Barfield, pierwotną jedność wszystkich tych pojęć: powietrza, ducha, wiatru i oddechu – wszystkie zawierają się w jednej „holofrazie” (ang. holophrase). Nie jest to dla Barfielda zastosowanie analogii do fenomenów przyrodniczych, ale rozpoznanie jej pierwotności względem nich.