Grzbiet przebiega przez obszary Adżarii, Gurii, Imeretii i Samcche-Dżawachetii.
Główny grzbiet ma przeważnie łagodny, falisty profil, a różnice wysokości między sąsiednimi szczytami i przełęczami wynoszą zazwyczaj 100–300 m. Występują jednak również wyraźnie wyodrębnione masywy górskie oraz odcinki o charakterze płaskowyżowym. Północne stoki są na ogół bardziej strome, skaliste i silniej rozcięte dolinami niż stoki południowe.
W grzbietowej części pasma zachowały się ślady słabego zlodowacenia czwartorzędowego. Powyżej około 2400 m n.p.m. występują formy polodowcowe, m.in. moreny, kotły lodowcowe i niewielkie doliny U-kształtne. Są one najlepiej rozwinięte na północnych stokach.
Szczyty i przełęcze Najwyższym szczytem pasma jest Mepisckaro (2850 m n.p.m.), położony na pograniczu gmin Wani i Czochatauri, w rejonie źródeł rzek Supsa i Cablaristskali.
Do innych szczytów przekraczających 2500 m n.p.m. należą: Sakornia – 2755 m n.p.m.; Taginauri – 2668 m n.p.m.; Zotismta – 2676 m n.p.m.; Chino – 2598 m n.p.m.; Chalchami – 2635 m n.p.m.; Didmaghali; Sanislia; Nagheba.
Jedną z najważniejszych przełęczy jest Zekari, położona na wysokości około 2180 m n.p.m. Prowadzi przez nią droga łącząca Abastumani, Sairme i Baghdati.