Józef Walenty Schulz (ur. 3 lutego 1884 w Kwasutach (Wielkopolska), zm. 30 marca 1940 w Buchenwaldzie) – polski ksiądz, kanonik honorowy Kolegiaty Poznańskiej, proboszcz w parafii farnej w Bydgoszczy (1931-1939), dziekan bydgoski.
Życiorys Urodził się 3 lutego 1884 roku w Kwasutach w powiecie żnińskim w rodzinie Andrzeja i Wiktorii z Domagalskich. Uczęszczał do szkoły powszechnej w Sarbinowie oraz do gimnazjum w Wągrowcu. Jako gimnazjalista czynny był w Towarzystwie Tomasza Zana. Studiował w seminariach duchownych w Poznaniu i Gnieźnie, gdzie 9 lutego 1908 r. przyjął święcenia kapłańskie.
W latach 1908–1916 był wikariuszem w Ostrzeszowie. Obowiązki duszpasterskie łączył z aktywną działalnością społeczną i opiekuńczą, zwłaszcza wśród dzieci i młodzieży. Z jego inicjatywy powstały w Ostrzeszowie ogródki dla dzieci. W 1916 został przeniesiony do Poznania, gdzie objął stanowisko dyrektora, a później sekretarza generalnego Katolickiego Związku Kobiet. W 1919 brał udział w powstaniu wielkopolskim, pełniąc funkcje duszpasterskie.