4) pisma stworzone przez Minim niebędących judeochrześcijanamiS.T. Katz, op. cit., s. 278. Tożsamość tego zwrotu do dzisiaj stanowi przedmiot dyskusji uczonych. W trzecim fragmencie pochodzącym z Tosefty Hullin II, 20, 21, napisano: W powyższym tekście, pochodzącym najwyraźniej z pierwszej połowy II wieku n.e., zasugerowano magiczne pochodzenie pism Minim oraz zakazano leczenia się u nich, co współgra z wczesną tradycją rabiniczną, która Jezusa postrzegała jak wróżbitę i magika uzdrowicielaS.M. Wróbel, Jezus i Jego wyznawcy w Talmudzie. Analiza tekstologiczna, historyczna i socjologiczna, Lublin 2013, s. 179; M. Rosik, op. cit., s. 100.. W dalszej części Tosefty Hullin (II, 24) pojawia się wzmianka o spotkaniu Minim - Jakuba z Kefar Sekania z rabbim Eleazarem w Seforis, który zostaje pouczony „nauką herezji w imię Jeszua Ben Pantiri”. W tekście Gemary imię „Jeszu Ben Pandera” zamieniono na „Jeszu ha-Nocri” (Jeszu Nazarejczyk). Natomiast Jakuba z Kefar Sekania utożsamiano z Jakubem, synem Alfeusza (Marka 3,18), bądź z Jakubem Młodszym (Marka 12,40), chociaż nie ma w tej sprawie jednomyślności wśród uczonychS. M. Wróbel, „Krytyka tekstologiczna i historyczna passusów Talmudu o Jezusie i chrześcijaństwie” [w:] Estetyka i krytyka, nr 27 (3/2012), Kraków 2012, s.