2 Krl 4,33-37 niektóre plagi egipskie – Wj 7-12.
Przykładowe fakty naturalne czy opatrznościowe, w których dostrzega się zjawiska nadzwyczajne: nadzwyczajna płodność ziemi – Iz 55,13; nagłe pojawienie się deszczu – Job 5,9-10; nagłe pojawienie się burzy – Job 37-5.
Za największe cuda Starego Testamentu uważa się: stworzenie świata i człowieka; cuda związane z wyjściem Narodu Wybranego z niewoli Egiptu oraz wędrówką do Kanaanu.
Do tych cudów często odwoływali się prorocy, by przywracać lub umacniać wiarę Izraelitów w Jahwe.
Ostatecznym sprawcą cudów ST był Bóg, który jednak posługiwał się wybranymi ludźmi: Mojżesz, Jozue, Eliasz, Elizeusz i inni prorocy, którzy mieli obwieszczać ludowi wolę Boga i interpretować Jego cudowne interwencje. Bóg obdarzał ich charyzmatyczną mocą czynienia cudów mających m.in. uwierzytelnić ich prorocze posłannictwo.
Nowy Testament
Cuda Jezusa – nadprzyrodzone czyny Jezusa, których według chrześcijan dokonał w okresie swojej działalności w Ziemi Świętej, jak to zostało opisane w Ewangeliach. Opisy cudów stanowią jedną trzecią materiału literackiego Ewangelii.