opętany w synagodze w Kafarnaum – Mk 1,21-28; Łk 4,31-37; opętany niewidomy i niemy – Mt 12,22-23; Łk 11,14; opętany z Gerazy – Mt 8,28-34; Mk 5,1.20; Łk 8,26-39; opętany niemy – Mt 9,32-34; córka Kananejki – Mk 7,21-30; Mt 15,21-28; epileptyk – Mk 9,14-29; Mt 17,14-20; Łk 9,37-44; pochylona kobieta – Łk 13,10-17); uzdrowienia fizyczne (np. paralityków, epileptyków); wskrzeszenia umarłych (np. Łazarza).
Według Biblii największym cudem było zmartwychwstanie Jezusa, (naczelny dogmat wiary chrześcijańskiej).
Historyczność cudów Jezusa Chrystusa potwierdza Talmud żydowski (Sanhedrin 43a) oraz Testimonium Flavianum, jakkolwiek część badaczy świadectwo Flawiusza traktuje jako późniejszą interpolację. Zdaniem niektórych biblistów, arameizmy znajdujące się przy opisach cudów, mają potwierdzać ich historyczność.
Jezus nie dokonywał cudów w sposób magiczny, nie czynił ich na żądanie i dla poklasku. Jego cudom towarzyszyła atmosfera religijna, a warunkiem dokonania się cudu była wiara (Mt 9,22; Mk 6,5-6; Łk 8,50).