thumb|Antoni Wielki – chrześcijański mnich z Egiptu
Medytacja chrześcijańska – metoda modlitwy chrześcijańskiej polegająca na naśladowaniu osób Trójcy Świętej, które się wzajemnie kontemplują. Medytujący modlą się za pomocą powtarzania wersów Pisma Świętego oraz innych modlitw (PDF). Polega na jedności z Bogiem, bliźnimi oraz wewnętrznej spójności medytującego. Medytacja jest głęboko zakorzeniona historycznie oraz teologicznie w tradycji chrześcijańskiej. Praktykowali ją m.in. ojcowie pustyni. Medytacja chrześcijańska jest także wykorzystywana przez benedyktynów.
Historia Praktyka tej modlitwy rozwijała się od IV do VII wieku. Ten sposób modlitwy wywodzi się ze starożytnego monastycyzmu. Na początku istnienia religii chrześcijańskiej była praktykowana przez pierwszych mnichów chrześcijańskich – ojców pustyni. W ciągu XVIII i na początku XIX wieku pewne elementy medytacji zaczęły być odrzucane w niektórych gałęziach chrześcijaństwa zachodniego. Jednak na początku XX wieku nastąpiło ożywienie. Zaczęto wydawać książki oraz artykuły o tradycyjnej benedyktyńskiej praktyce czytania Biblii, medytacji oraz modlitwy nazywanej pojęciem Lectio Divina. W 1965 roku w jednym z głównych dokumentów Soboru Watykańskiego II, dogmatycznej konstytucji Dei Verbum, podkreślono użycie Lectio Divina. W 40.