Świadectwem niestabilności wewnętrznej były rebelie (Xiongnu w 366 roku, Qiangów w 367 roku oraz w Syczuanie w 374 roku) oraz bunty krewnych Fu Jiana (w latach 367-8 i 380 w Hebei).
Ekspansja na południe thumb|Sytuacja przed i po bitwie nad Fei: czarna linia wyznacza granicę Wcześniejszego Qin przed bitwą, czerwona – po klęsce. Wschodnia dynastia Jian zaznaczona na żółto.
Zjednoczywszy Chiny północne, Fu Jian rozpoczął działania przeciw Wschodniej dynastii Jin na południu. W 378 roku jego syn, Fu Pi obległ, a rok później zdobył twierdzą Xiangyang nad rzeką Han; równocześnie siły Qin zaatakowały umocnienia nad Huai He i zagroziły stolicy Jin – miastu Jiankang. Jin wyparło armie Qin za Huai, ale próba odzyskania Xiangyangu w 383 roku zakończyła się klęską Jin. W odpowiedzi Fu Jian zgromadził wielką armię, liczącą być może nawet 270 tys. kawalerzystów i 600 tys. piechurów (według innych źródeł, nawet 360 tys. jeźdźców) Wyruszywszy z Chang’anu, armie uderzyły z Syczuanu na zachód, ale główne uderzenie skierowano przeciw miastu Shouchun nad Huai. Dowodzona przez Fu Ronga, syna cesarza, ćwierćmilionowa awangarda zdobyła twierdzę;