Najstarsza wzmianka o niej zawarta jest w Dekrecie gelazjańskim (5,6,4) z V wieku, gdzie wymieniona jest obok innych pism apokryficznych.
Gatunek literacki Księga należy do typowego dla literatury okresu Drugiej Świątyni gatunku testamentu, przypominając szereg dzieł tego gatunku, zwłaszcza Testamenty Dwunastu Patriarchów. Gatunek ten charakteryzuje się stałą strukturą tekstu – stary ojciec na łożu śmierci wzywa swoich synów, wydaje dyspozycje odnośnie do swojego majątku, zostawia wskazania moralne i wypowiada proroctwa odnoszące się do przyszłości. Tekst zwykle kończy się śmiercią bohatera i opisem lamentacji jaka po niej następuje. Zasadniczą funkcją tego gatunku jest przekaz fikcyjnych słów wypowiedzianych na łożu śmierci przez jakąś wielką postać, którym nadawane jest znaczenie spuścizny duchowej i moralnej.
Jednocześnie tekst zawiera szereg cech pozwalających uznać go za midrasz w formie hagady do kanonicznej Księgi Hioba (w tłumaczeniu Septuaginty) – parafraza tekstu biblijnego łączy się tu z narracją wyjaśniającą i dodatkowymi elementami, dodanymi przez autora midraszu. Łączy on barwną fabułę z bogatym językiem i narracją, tworząc łatwy w odbiorze, niekiedy nawet humorystyczny tekst o jasnym przesłaniu moralnym.