Tak prowadzona akcja marketingowa może być szkodliwa, zwłaszcza jeśli stawia w wątpliwość wiarygodność i adekwatność krajowego systemu gwarancyjnego.
W świetle globalnego kryzysu finansowego i problemów oddziałów zagranicznych banków islandzkich można mieć wątpliwości co do efektywności samej konstrukcji oraz funkcjonalności systemu gwarantowania depozytów na szczeblu unijnym (lub szerzej: wewnątrz Europejskiego Obszaru Gospodarczego).
Doświadczenie Islandii pokazuje, że sprawowanie nadzoru nad zagranicznymi oddziałami, jak i gwarantowanie gromadzonych przez nie depozytów przez instytucje z kraju macierzystego może się okazać nieefektywne w czasie kryzysu uderzającego nie w pojedyncze instytucje, ale w cały sektor bankowy. Dysponenci systemów gwarancyjnych mogą być ponadto zainteresowani zaspokojeniem w pierwszej kolejności roszczeń deponentów z kraju macierzystego. Dodatkowym problemem jest ryzyko kursowe – klienci oddziałów zagranicznych otrzymują środki w walucie nie własnej, ale kraju macierzystego upadłej instytucji.
Przypisy
Bibliografia W. Baka: Bankowość europejska. Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2005 A. Cieśliński: Wspólnotowe prawo gospodarcze. Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2003 Nowe regulacje bankowe. Narodowy Bank Polski, Warszawa, październik 2004 Artykuł zawiera udostępnione na licencji GNU FDL treści pochodzące z serwisu http://mfiles.pl
Kategoria:Prawo bankowe Kategoria:Zasady prawa unijnego