Odkrycie W latach 30. XX wieku zanotowano obecność radiowych zakłóceń (w postaci „syczenia”), które różniły się w ciągu dnia – przypuszczano, iż miały one pozaziemskie pochodzenie. Po wstępnych sugestiach, jakoby było to spowodowane aktywnością Słońca zaobserwowano, że fale radiowe prawdopodobnie pochodziły z centrum Galaktyki. Odkrycia te zostały opublikowane w 1940 roku – zauważył je Jan Oort, który wiedział, że w astronomii mogłyby być dokonane znaczące postępy, gdyby w radiowej części widma znajdowały się linie emisyjne. O swoich spostrzeżeniach poinformował Hendrika van de Hulsta, który w roku 1944 przewidział, że neutralny wodór może wytwarzać promieniowanie o częstotliwości 1420,4058 MHz ze względu na dwa znajdujące się blisko siebie poziomy energii w stanie podstawowym atomu wodoru.
Linia 21 cm (1420,4 MHz) została po raz pierwszy wykryta w 1951 roku przez Harolda Ewena i Edwarda Purcella na Uniwersytecie Harvarda, publikacja ukazała się po tym, jak ich dane zostały potwierdzone przez holenderskich astronomów C.A. Mullera i J.