Bernard Konarski ukończył w 1942 roku 7 klas szkoły powszechnej i zasadniczą szkołę zawodową w 1944 roku. Od 1941 roku zmuszony do podjęcia pracy zarobkowej. Od 25 października 1938 roku należał do Związku Harcerstwa Polskiego, był członkiem 60. mazowieckiej drużyny harcerskiej. Wojnę (a także pierwsze lata powojenne) przeżył w Błoniu, w czasie okupacji szczęśliwie unikając wywiezienia na roboty. Pracował w prywatnym przedsiębiorstwie wyrabiającym papierosy, potem w warsztacie rzemieślniczym. W 1943 roku został wprowadzony przez kolegę do Szarych Szeregów; przyrzeczenie harcerskie złożył 27 grudnia 1943 roku i przyjął pseudonim Beko. Był członkiem Bojowych Szkół, uczestniczył w szkoleniach sanitarnych i strzeleckich, kolportował konspiracyjną prasę, uczestniczył w niszczeniu niemieckich afiszów i plakatów. Brał udział w działalności wywiadowczej, informacyjnej i sabotażowej.
Po wojnie był zastępowym, a następnie przybocznym drużyny ZHP w Błoniu. Uzyskał stopień młodzika i wywiadowcy. Po 1989 roku awansowany do stopnia Harcerza Rzeczypospolitej i Harcmistrza.