Pułkownik (płk) – stopień oficerski. W Siłach Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej jest to najwyższy stopień wojskowy korpusu oficerów starszych, natomiast w okresie międzywojennym – korpusu oficerów sztabowych. Niższym stopniem jest podpułkownik, a wyższym generał brygady. W większości sił zbrojnych powyżej stopnia pułkownika (ang. i , niem. Oberst, ) są stopnie generalskie.
Znaczenie historyczne Pułkownik – w wojsku polskim w XVII wieku – dowódca pułku będący jednocześnie rotmistrzem podstawowej chorągwi wchodzącej w skład jego pułku. Począwszy od 2 połowy XVII w. mianem pułkownika określa się również porucznika chorągwi pułkownikowskiej, który często faktycznie dowodził pułkiem. W wojsku polskim cudzoziemskiego autoramentu odpowiednikiem pułkownika był oberszter (od XVIII w. zwany już pułkownikiem).
Pułkownikiem był też dowódca pospolitego ruszenia danej ziemi lub województwa. Był to z zasady kasztelan lub podkomorzy. Na czele chorągwi prywatnych stawali obrani przez szlachtę rotmistrze, a jednym z nich był sam pułkownik.
Znaczenie współczesne Obecnie w SZ RP oficerowie w stopniu pułkownika pełnią najczęściej służbę na stanowiskach: dowódcy pułku i niektórych brygad, szefów oddziałów sztabów różnych szczebli.