oraz 5 listopada 1990 roku Magdalena Elżbieta Granat.
W roku 1949 otrzymał stypendium literackie Ministerstwa Kultury i Sztuki. Jako poeta debiutował w 1952 roku w warszawskim tygodniku społeczno-literackim „Wieś”„Opowieść matki. (Ballada)”, Wieś 1952 nr 37.. Od 1960 roku był zrzeszony w rzeszowskim ośrodku KKMP. Na łamach prasy drukował m.in. w „Widnokręgu”, „Głosie Młodzieży Wiejskiej”, „Kamenie”, „Nowinach Rzeszowskich”, „Profilach”, „Wieściach”, „Życiu Przemyskim”, „Nowej Wsi”, „Roli Katolickiej”. Pośmiertnie jego poezja pojawiała się w „Aspekcie”, „Głosie Rzeszowa” i nowojorskim „Nowym Dzienniku”.
W 1979 roku został przyjęty do Związku Literatów Polskich, którego był członkiem do 1982 r. Po rozwiązaniu ZLP stanął w szeregach opozycji literackiej. Z chwilą powstania Stowarzyszenia Pisarzy Polskich został jego członkiem„Rozpoznania”. O twórczości poetyckiej Emila Granata, Wydawnictwo UR, Rzeszów 2001, s. 33..
Jego utwory znajdują się m.in. w „Rzeszowskim arkuszu poetyckim” (1966), „Gwoźnicy. II Almanachu poetów rzeszowskich” (1969), „Almanachu literackim KKMP” (1970), w antologii „Wiersze z Rzeszowskiego” (1974) oraz w publikacji „Varia: od romantyzmu ku współczesności” (2020).