Podobnych informacji nie ma w urbarzach innych miast górnośląskich z tego okresu, co pozwala stwierdzić, iż w połowie XVI wieku Racibórz nadal był jedynym miastem na Górnym Śląsku posiadającym wodociągi. W tym czasie na Odrze, w pobliżu zamku znajdował się próg wodny, który odprowadzał część wody do dwóch młynówek. Woda z jednej z nich zasilała miejskie wodociągi.
Drewniany wodociąg ze źródła w Oborze Nie jest znana data powstania ujęcia w lesie Obora, natomiast wzmianka o nim pojawiła się w 1815 roku. Z ujęcia wodę doprowadzano do miasta za pomocą drewnianego rurociągu, który rozdzielał się przed mostem na Odrze, stojącym wówczas nieco bardziej na wschód od dzisiejszego mostu Zamkowego. Jedna odnoga prowadziła na zamek, gdzie zasilała również raciborski browar. Główną nitkę poprowadzono mostem do miasta, gdzie okrążając kościół św. Jakuba przez plac Dominikański trafiał na rynek do tzw. rorkastli. Owa rorkastla była zbiornikiem, do którego płynęła woda doprowadzana przez wodociągi. Składała się ze studni o wymiarach 2,5 × 4 m i głębokiej na 15 cm oraz dwóch koryt bocznych o wymiarach 1,6 × 1,6 m umieszczonych po wschodniej i zachodniej stronie głównego zbiornika. Ściany boczne rorkastli wyłożone były deskami, a dno dopasowanymi do siebie otoczakami. Od południowej strony do wnętrza prowadziły dwustopniowe schody.