mały|350px|Tereny zamieszkiwane przez Pelazgów Pelazgowie (gr. Πελασγοί Pelasgoí, w lp. Πελασγός, Pelasgos) – lud zamieszkujący Tesalię przed przybyciem na Peloponez Greków w II tysiącleciu p.n.e.; z czasem w historiografii greckiej pojawiła się tendencja do określania tym mianem również innych autochtonicznych mieszkańców Peloponezu i sąsiednich wysp, jak Karyjczycy i Lelegowie.
Głównym miastem Pelazgów była Larisa. Uważa się ich za założycieli ośrodków miejskich w Atenach, Argos i Koryncie. Niektórzy greccy autorzy wspominają też o Pelazgach zamieszkujących Epir, Lesbos i wybrzeże Azji Mniejszej.
Język pelazgijski Nie ma pewności co do pochodzenia języka Pelazgów. Według Herodota posługiwali się oni językiem „barbarzyńskim”, tzn. niegreckim. Obecnie uważa się, że nie mógł to być język z rodziny indoeuropejskiej ani semickiej. Dowodem na to ma być obecność w grece licznych słów – głównie określających instytucje polityczne oraz przedmioty codziennego użytku – które nie mają cech indoeuropejskich ani semickich i uważane są za pozostałości języka pelazgijskiego, jak hyakinthos, narkissos czy thalatta (‘morze’, por.