Stefan Chwalibóg zamienił się z teściem na Sędziszów, Russoccy przenieśli się do Zagaja. Sędziszów odziedziczył Zygmunt Chwalibóg, syn Chwalibogów. 1908 Sędziszów kupił Mosze Pfeffer - żydowski przedsiębiorca z Kielc, zajmujący się głównie handlem drzewem. Majątek Sędziszowa przejęła rodzina Mierzyńskich. Rodzina Kamińskich zarządzała majątkiem do II wojny światowej.
W XV wieku w Sędziszowie znajdował się drewniany kościół pw. św. św. Piotra i Pawła. Po pożarze wybudowano nowy drewniany kościół. Budowę murowanego kościoła rozpoczęto w 1771 r. W 1902 r. po zawaleniu się stropu, kościół był odbudowywany, wówczas wzniesiono część otaczających go murów. W 1904 kościół został uszkodzony przez pożar. Kościół odbudowano i poddano konserwacji w 1914 r. W latach 1970–1975 dokonano zabiegów konserwatorskich.
mały|Szkoła, przed 1914 Na początku 1880 r. rozpoczęto budowę linii kolejowej. W 1885 r. otwarto stację kolejową i parowozownię. W latach powstawania linii kolejowej centrum wsi mieściło się w rynku, w okolicy kościoła Świętego Piotra i Pawła. Dopiero na początku XX w. centrum wsi przesunęło się w pobliże stacji kolejowej. Zaczęły tam powstawać sklepy i warsztaty rzemieślnicze. Budowano domy dla kolejarzy. Sędziszów stawał się osadą kolejarską.
W latach 1915–1935 funkcjonowały tramwaje konne ze Szczekocin.