Wyspa Aleksandra (, ; ; ) (dawniej Ziemia Aleksandra I) – górzysta wyspa na Morzu Bellingshausena u zachodnich wybrzeży Półwyspu Antarktycznego.
Nazwa Nazwana przez wyprawę Bellingshausena (1819–1821) Ziemią Aleksandra I na cześć panującego wówczas cara Aleksandra I (1777–1825).
Geografia Wyspa Aleksandra leży na Morzu Bellingshausena u zachodnich wybrzeży Półwyspu Antarktycznego. Od kontynentu oddziela ją Zatoka Małgorzaty i Cieśnina Jerzego VI. Cieśninę Jerzego VI wypełnia lód – Lodowiec Szelfowy Jerzego VI, tworząc połączenie między wyspą a Ziemią Palmera na Półwyspie Antarktycznym.
Wyspa jest największą wyspą antarktyczną – ma ok. 368 km długości na osi północ-południe, 80 km szerokości na północy i 241 km szerokości na południu, i zajmuje 49 tys. km². Jest to największa bezludna wyspa na świecie po Devon Island w Archipelagu Arktycznym.
Jej południowo-zachodni kraniec tworzy wydatny półwysep Beethovena. Na wschodzie wyspy znajduje się Ronne Entrance – południowo-zachodnie wejście do cieśniny Jerzego VI, a na zachodzie Zatoka Małgorzaty. Między Wyspą Aleksandra a wyspami Charcota i Latady Island leży cieśnina Wilkins Sound, którą wypełnia Lodowiec Szelfowy Wilkinsa.