Konwencja o substancjach psychotropowych – umowa międzynarodowa z 1971 roku, której celem jest ograniczenie dostępu do substancji psychoaktywnych w celach pozamedycznychKonwencja o substancjach psychotropowych, sporządzona w Wiedniu dnia 21 lutego 1971 r. (). Weszła w życie 16 sierpnia 1976 r. Stronami są 184 państwa, depozytariuszem Sekretarz Generalny ONZ (art. 33). Spisana w językach autentycznych angielskim, chińskim, francuskim, hiszpańskim i rosyjskim. Spory rozstrzyga Międzynarodowy Trybunał Sprawiedliwości, chyba że strony uzgodnią inny sposób (art. 31).
Środki objęte kontrolą klasyfikuje w czterech wykazach (im wyższy numer wykazu, tym łagodniejsze ograniczenia): Wykaz I zawiera substancje, które uznano za nieposiadające zastosowania w medycynie, w większości psychodeliki (MDMA, LSD, DMT, meskalina, psylocybina, psylocyna i inne), trzy stymulanty (w tym katynon i metkatynon), trzy dysocjanty, dwa syntetyczne kannabinoidy (paraheksyl i DMHP) oraz większość izomerów naturalnego tetrahydrokannabinolu Wykaz II zawiera głównie stymulanty (w tym amfetaminę, metamfetaminę i metylofenidat), jeden izomer naturalnego tetrahydrokannabinolu, 2C-B, trzy depresanty (w tym sekobarbital), jeden dysocjant (PCP) i zipeprol Wykaz III zawiera dwa nietypowe opioidy (pentazocynę i buprenorfinę), kilka barbituranów, katynę, glutetimid i