Zdarzały się przypadki bicia a nawet zabójstw Żydów pędzonych ulicami przez milicję i bojówkarzy. Do tych aktów przemocy prawdopodobnie dołączył się margines społeczny, także wywodzący się z Polaków. Sprawiało to wrażenie pogromu, jednak zdaniem Kaia Stuvego na tym etapie wydarzeń liczba ofiar śmiertelnych była stosunkowo nieduża.
Anna Federbusch-Ophir wspominała, że aresztowania odbywały się według list mieszkańców dostarczonych Gestapo przez dozorców domów. Zabierano także Żydów złapanych na ulicy.
Grupy Żydów doprowadzane do więzienia przy ul. Łąckiego były poddawane biciu kijami przez Ukraińców i Niemców na więziennym dziedzińcu. Po pobiciu grupę wpędzano do budynku więzienia i przystępowano do bicia kolejnej przyprowadzonej grupy. Ofiary były bite także w pomieszczeniach. Doprowadzanie ofiar do więzienia i bicie ich tam trwało do następnego dnia. W tym czasie nie dawano im nic do jedzenia i picia.