Dokonując analizy ołtarzy papieskich zrealizowanych w Polsce, w latach 1979–2002, można stwierdzić istnienie dwóch typów ołtarzy papieskich: 1. ołtarz – symboliczna forma, którego elementem wyróżniającym była forma architektoniczna, oddziałująca na emocje odbiorców – pielgrzymów. Treści religijne i niereligijne przedstawiano posługując się metodami architektonicznymi. 2. ołtarz – symboliczna dekoracja, którego rozwiązanie ograniczało się do płaszczyzny funkcjonalnej i estetycznej. Treści religijne i niereligijne przedstawiano posługując się metodami plastycznymi. W stosunku do powyższego mapa lokalizacji ołtarzy papieskich w poszczególnych miastach Polski, zrealizowanych w latach 1979–2002, przedstawia się następująco: w przypadku ołtarzy-symbolicznych form: Nowy Targ (1979) – lotnisko, Gdańsk (1987) – teren dzielnicy mieszkaniowej Zaspa, Zakopane (1997) – plac przy podstawie skoczni narciarskiej, Sopot (1999) – teren sopockich wyścigów konnych, Pelplin (1999) – błonia, Elbląg (1999) – lotnisko sportowe, Drohiczyn (1999) – szkolny teren sportowy, Sosnowiec (1999) – błonia, Gliwice (1999) – lotnisko, Kraków (1999, 2002) – Błonia krakowskie, Ełk (1999) – główny miejski plac zgromadzeń; w przypadku ołtarzy – symbolicznych dekoracji: Kalwaria Zebrzydowska (1979) – plac przed sanktuarium: został wykorzystany istniejący ołtarz