Benedykt Halicz (ur. 17 października 1903 w Stryju, zm. 30 września 1997 w Łodzi) – polski biolog, nauczyciel, profesor Uniwersytetu Łódzkiego.

Nauka, studia Szkołę powszechną ukończył w Brzozowie. W 1921 zdał egzamin dojrzałości w Państwowym Gimnazjum im. Króla Stanisława Leszczyńskiego w Jaśle. Będąc jeszcze uczniem jako ochotnik uczestniczył w wojnie polsko–bolszewickiej. W 1921 rozpoczął studia na Wydziale Filozoficzno–Historycznym (później na Wydziale Matematyczno–Przyrodniczym) Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie. W 1926 uzyskał absolutorium, a w następnym roku uzyskał dyplom z biologii i chemii. W 1930 po zdaniu egzaminu pedagogicznego otrzymał dyplom nauczyciela szkół średnich. W 1933 zdał na Uniwersytecie Poznańskim egzamin pedagogiczny uzupełniający z fizyki (jako przedmiotu dodatkowego), czym rozszerzył swoje kwalifikacje pedagogiczne. W 1948 odbył studia uzupełniające i decyzją Rady Wydziału Matematyczno-Przyrodniczego Uniwersytetu Poznańskiego uzyskał tytuł magistra w zakresie botaniki, a na podstawie pracy Badania biocytologiczne nad Dictyostelium mucoroides Brefeld, napisanej pod kierunkiem prof. Franciszka Ksawerego Skupieńskiego, Rada Wydziału Matematyczno–Przyrodniczego UŁ (w którym równocześnie pracował) nadała mu w 1950 tytuł naukowy doktora nauk matematyczno-przyrodniczych.