W czasie kampanii włoskiej przebywał w 5 Kresowej Dywizji Piechoty, a następnie w Redakcji „Dziennika Żołnierza Armii Polskiej na Wschodzie”, w charakterze Public Relations Officer na stanowisku redaktora działu informacji ze świata. W maju 1945 rozpoczął studia na Uniwersytecie Bolońskim, ale w październiku 1946 został ewakuowany do Wielkiej Brytanii, gdzie był dziennikarzem „Słowa Polskiego”.

Jesienią 1947 wrócił do Bolonii i kontynuował przerwane studia. Dwa lata później uzyskał dyplom Uniwersytetu Bolońskiego. Pozostał na uczelni jako lektor języka polskiego, zaś w 1951 roku wyjechał do Stanów Zjednoczonych, gdzie również prowadził uniwersyteckie lektoraty języków polskiego i włoskiego, uzyskał także stopień naukowy z bibliotekoznawstwa na Uniwersytecie w Berkeley. W 1960 roku powrócił do Włoch.

W latach 1973−1979 był profesorem polonistyki na Uniwersytecie w Pizie, 1979−1990 w Udine. Był autorem kilkunastu pozycji naukowych, w tym bibliografii slawistycznych, około stu artykułów i rozpraw naukowych, współredaktorem wydawanych przez Uniwersytet Jagielloński „Studia Italo-Polonica” i londyńskiego „Pamiętnika Literackiego”. Jego zasługą było odnowienie działalności Akademii Historii i Literatury Polskiej i Słowiańskiej im.