W okresie kierowania monasterem przez Pawła (Ledniewa) klasztor przeżywał rozkwit. Był nie tylko ważnym ośrodkiem religijnym dla staroobrzędowców Prus Wschodnich, ale i dla tych, którzy nadal zamieszkiwali w zachodnich guberniach Rosji. Przełożony wzniósł w klasztorze zespół nowych budynków i urządził bibliotekę. Mnisi zajmowali się nauczaniem dzieci, także przybyłych z Rosji, wyjeżdżali również do innych ośrodków staroobrzędowych, by tam obejmować kierownictwo wspólnot. Paweł Pruski założył także żeński klasztor w Puppen, dzisiejszym Spychowie.

Ok. 1856 Paweł (Ledniew) porzucił typowe dla fiedosiejewców poglądy w kwestii małżeństwa; wbrew zwyczajom zaczął dopuszczać małżonków do wspólnych modlitw i spowiedzi. W 1858 został z tego powodu wezwany do Moskwy celem złożenia wyjaśnień w macierzystej wspólnocie Przemienienia Pańskiego. Wyjazd ten zakończył się zerwaniem Pawła (Ledniewa) z fiedosiejewcami. Po powrocie do Wojnowa, od 1861, w monasterze kierowanym przez mnicha odprawiane były modlitwy za przywrócenie kapłaństwa. Klasztor stał się centrum polemiki między zwolennikami zmian w tradycji fiedosiejewców i zwolennikami status quo, na czele których stanął Aleksiej Michejew.