41-42.
Intencjonalność tkwi w jakości aktu. To ona sprawia, że akt zwraca się w ogóle ku jakimś przedmiotom. Przedstawienie, sądzenie, etc. różnią się jakością aktu, tzn. przedstawienie przedmiot uobecnia, natomiast sądzenie akceptuje lub odrzuca. Materia aktu nadaje tej intencji kierunek. Istotną cechą przedstawień jest naoczność.
Naoczność Przedmioty mogą być uobecniane naocznie i nienaocznie. Nienaoczna prezentacja odbywa się za pośrednictwem pojęć. Naoczna jest żywa i doznaniowa, ponieważ przebiega za pośrednictwem zmysłów, a więc bezpośrednio. W wypadku naoczności przedstawień przedmiotów można mówić o mniejszym lub większym stopniu naoczności. Bezpośredni (naoczny) dostęp do przedmiotów mamy za pośrednictwem treści prezentujących. Naoczność jest niepojęciowa, w związku z czym dotyczy tylko wrażeń i wyobrażeń. Wrażenia to inaczej dane zmysłowe - nie należą do aktów intencjonalnych (przeżyć świadomych). Mogą być nośnikiem intencjonalności, ale same nie intendują, tylko coś komuś uobecniają, prezentują. Wyobrażenia zaś to jeden z dwóch, obok pojęć, rodzajów przedstawień. Blaustein dzieli je na spostrzegawcze i wtórne. Podział został zaczerpnięty od Kazimierza TwardowskiegoL. Blaustein, Przedstawienia..., s. 47.. Niezbędnym, ale nie jedynym, warunkiem naoczności przedstawień są tzw.