Biologia thumb|Organy wewnętrzne dorsza:1. Wątroba, 2. Pęcherz pławny, 3. Ikra,4. Dwunastnica (pyloric caeca), 5. Żołądek,6. Jelito thumb|Szkielet dorsza (rekonstrukcja Akwarium Gdyńskiego) Dorsz jest drapieżnikiem. Żywi się głównie rybami z rodziny śledziowatych, babkowatych, makrelami, narybkiem ryb dorszowatych, skorupiakami (np. krylem północnym), w morzach subarktycznych gromadnikami, a nawet głowonogami. Powszechny jest kanibalizm – im większy okaz, tym częściej odżywia się młodymi swojego gatunku, mającymi do 3 lat i mierzącymi do 40 cmZachowanie kanibalistyczne u dorsza zostało potwierdzone przez analizy zawartości żołądka dorszy w arktyczno-borealnych ekosystemach, zobacz: Bogstad, B. i inni (1994): Cannibalism and year-class strength in Atlantic cod (Gadus morhua) in Arcto-boreal ecosystems (Barents Sea, Iceland, and eastern Newfoundland), ICES Mar.Sci.Symp. 198: 576-599 .. Pogoń za rybami ułatwia mu wrzecionowaty kształt ciała znamionujący dobrych pływaków. Silnie zbudowany i uzębiony pysk jest przystosowany do chwytania zdobyczy, a dobrze rozwinięty wąsik na podbródku pomaga przy penetracji dna.
Mimo drapieżnego stylu życia dorsz atlantycki również jest jednym z ogniw pokarmowych wśród innych drapieżników (np. dla żarłacza błękitnego, kolenia pospolitego czy kongera)Fritz Terofal, Claus Militz, Ryby morskie, Warszawa, „Świat Książki”, 1996, , str. s. 20, 24 i 58..