Krystyna Maria Przewoźna-Armon (ur. 23 maja 1928 w Gnieźnie, zm. 16 listopada 2013 w Toruniu) – polska historyk i archeolog, specjalizująca się w prahistorii, epoce żelaza i osadnictwie.
Lata II wojny światowej spędziła w Poznaniu. Pracowała jako pomoc domowa w niemieckiej rodzinie (1941-1942), a następnie na stanowisku robotniczym w zakładach Telefunken.
W 1949 roku ukończyła Gimnazjum i Liceum Ogólnokształcące w Gnieźnie. W 1953 roku ukończyła studia na Uniwersytecie Poznańskim. Wśród jej wykładowców byli Witold Hensel, Jan Czekanowski, Józef Kostrzewski i Eugeniusz Frankowski. Jeszcze przed ukończeniem studiów pracowała w Muzeum Archeologicznym w Poznaniu oraz w Kierownictwie Badań nad Początkami Państwa Polskiego, prowadząc wykopaliska na poznańskich stanowiskach archeologicznych.
W latach 1954–1968 pracowała w Instytucie Historii Kultury Materialnej PAN. W 1962 roku uzyskała tam stopień doktora. Tematem rozprawy doktorskiej było Osadnictwo ludności kultury grobów jamowych na Pomorzu Wschodnim, a promotorem Witold Hensel.