Powstanie arabskie (rewolta arabska) 1916–1918 (arab. الثورة العربية, As-Saura al-arabijja) – powstanie wywołane w trakcie I wojny światowej przez szarifa Mekki, Husajna ibn Alego, w celu uniezależnienia się od Imperium Osmańskiego i utworzenia jednolitego państwa arabskiego, które miało obejmować tereny od Aleppo w Syrii po Aden w Jemenie.
Wspierana przez Ententę rewolta rozpoczęła się w czerwcu 1916 r. atakiem na turecki garnizon Mekki, a zakończyła w październiku 1918 r. zajęciem przez buntowników Damaszku i Aleppo. Siły powstańcze, przeprowadzając akcje partyzanckie za linią frontu, związały część osmańskiego wojska i pomogły gen. Edmundowi Allenby’emu w podboju Palestyny. Po zakończeniu wojny interesy kolonialne Francji i Imperium brytyjskiego nie pozwoliły jednak na pełną realizację niepodległościowych ambicji Arabów.