Helena Sieradzka ps. „Julianna”, z domu Sobczyńska (ur. 17 lutego 1901, zm. 28 maja 1998) – warszawska nauczycielka, żołnierz Armii Krajowej, sanitariuszka, uczestniczka powstania warszawskiego (podczas powstania straciła 16-letniego syna Jana, który zginął od wybuchu przypadkowego pocisku)Zawołać po imieniu. Księga kobiet - więźniów politycznych 1944-1958. T. 1, zebrały i opracowały Barbara Otwinowska przy współpracy z Teresą Drzal, wyd. Vipart, Nadarzyn 1999, s. 280. Po II wojnie światowej nie zrezygnowała z walki o niepodległość. W mieszkaniu Heleny i Makarego Sieradzkich aresztowano rotmistrza Witolda Pileckiego. Władze komunistyczne Polski Ludowej skazały ją na 7 lat więzienia w procesie odpryskowym sprawy rtm. Pileckiego, po rewizji wyrok zamieniono na 6 lat. Wyrok odbyła w więzieniu w Fordonie. Jej mąż Makary Sieradzki został skazany na dożywocie. Ich 14-letniego syna Ignacego wyrzucono z mieszkania, pozbawiono środków do życia i utrudniano mu naukę. Helena Sieradzka wraz z mężem Makarym w 1991 roku została uhonorowana tytułem Sprawiedliwych Wśród Narodów Świata – Sieradzcy ukrywali w czasie okupacji niemieckiej trzy Żydówki.