W mieście pozostali w tym czasie nieliczni mieszkańcy – przede wszystkim osoby starsze, chore lub takie, które nie zdołały opuścić Cieszanowa. Część z nich próbowała przetrwać atak, ukrywając się w piwnicach i prowizorycznych schronach, narażona na działanie ognia, dymu oraz działania napastników. Wydarzenia z maja 1944 r. stały się jednym z najpoważniejszych epizodów przemocy wobec ludności cywilnej w Cieszanowie w okresie II wojny światowej.
W latach 1939–1947 nacjonaliści ukraińscy z OUN-UPA zamordowali w mieście lub w jego pobliżu 65 Polaków. Pamięć o tym wydarzeniu jest kultywowana przez społeczność lokalną Cieszanowa. Został temu poświęcony film dokumentalny.
W Cieszanowie już 1 sierpnia 1944 roku ukonstytuowała się z inicjatywy przedwojennych członków cieszanowskiej Rady Miejskiej oraz komendanta cieszanowskiej placówki AK ppor. Franciszka Szajowskiego ps. Kruk samorzutnie Miejska Rada Narodowa (MRN). Na jej czele stanął Paweł Lisowski, który od 7 sierpnia pełnił również funkcję burmistrza miasta. Cieszanów wszedł w skład powiatu lubaczowskiego w województwie rzeszowskim. W 1945 roku burmistrzem miasta został Jan Kopf, a przewodniczącym Miejskiej Rady Narodowej Jerzy Cwynar.