Łysienie bliznowaciejące (łac. keratosis follicularis spinulosa decalvans) – rzadkie zaburzenie rozwojowe skóry zaliczane do zmian trwałych nabytych lub wrodzonych. Możliwe jest występowanie tego stanu chorobowego w otoczeniu zespołów innych wad rozwojowych. Proces chorobowy obejmuje zaburzenia niszczące torebki włosowe oraz zastępowanie ich tkanką bliznowatą połączoną z trwałą utratą włosów.
Przyczyny i objawy Wśród objawów choroby wymienia się zazwyczaj świąd, palenie, ból lub nadwrażliwość skóry głowy. Do stanu łysienia bliznowaciejącego dochodzi z reguły wskutek urazu bądź innego stanu chorobowego.
Urazy przyczyniające się do powstania łysienia bliznowaciejącego: oparzenia ogniem, oparzenia środkami chemicznymi, skaleczenia i otarcia naskórka, napromieniowanie, odmrożenie.
Czynniki powiązane z innym stanem chorobowym: infekcje wirusowe, infekcje bakteryjne, infekcje grzybicze, infekcje pierwotniacze, rogowacenie mieszkowe kolczyste wyłysiające