W połowie XIX wieku właścicielkami posiadłości tabularnej w Dudyńcach były Magdalena Rylska i Katarzyna Truskolaska. Potem właścicielami byli Seweryn Truskolaski (stan z 1868), Leopoldyna Horodyńska (stan z 1872); fundatorka kościoła Wszystkich Świętych w Dudyńcach, wzniesionego w latach 1871–1876, posiadająca tamże gorzelnię, pochowana na miejscowym cmentarzu. Później dobrami władał Hieronim Romer (stan z 1886), w 1890 wraz z Józefą Romer. Od końca XIX wieku właścicielami byli Jachimowscy, według stanu z 1904 Kazimierz Jachimowski, w 1905 tenże wraz z Marią JachimowskąAlojzy Zielecki, Życie gospodarcze, W epoce autonomii galicyjskiej, w: Sanok. Dzieje miasta. Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995. s. 405., w późniejszych latach drugiej dekady XX wieku figurował samodzielnie Kazimierz Jachimowski.
W 1898 wieś liczyła 438 osób zamieszkujących 79 domów. W 1936 w gromadzie Dudyńce mieszkało 511 Rusinów i 35 Polaków. We wsi istniał wtedy dom gromadzki, działały straż pożarna i czytelnia Proswity, zaś w tym roku przewidywano eksploatację złóż asfaltu i ropy naftowej.
Po 1944 większość Rusinów wyjechała na Ukrainę do wsi Słobódka, od roku 1947 wieś stopniowo zasiedlona była m.in. przez osadników z okolic Nowego Targu.