Edmund Wilczkiewicz (ur. 14 listopada 1891 w Krakowie, zm. 5 kwietnia 1946 tamże) – polski geodeta, profesor Politechniki Lwowskiej, porucznik artylerii Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Od 1910 studiował na Wydziale Inżynierii Politechniki Wiedeńskiej, a od 1913 na Wydziale Inżynierii Lądowej i Wodnej Politechniki Lwowskiej. W marcu 1915 został zmobilizowany do armii austriackiej i walczył do końca I wojny światowej na froncie włoskim. Po powrocie do Polski, w 1918, służył w stopniu porucznika w Wojsku Polskim i brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej w szeregach 1 pułku artylerii górskiej. Po demobilizacji dokończył przerwane wojną studia, uzyskując w 1922 dyplom inżyniera mierniczego. Karierę naukową rozpoczął od Politechniki Lwowskiej jako asystent, a od listopada 1923 jako adiunkt w Katedrze Miernictwa I Politechniki Lwowskiej.
W listopadzie 1927 wyjechał jako stypendysta na zagraniczne studia z zakresu fotogrametrii. W 1932 uzyskał stopień doktora nauk technicznych, a w kwietniu 1937 został docentem. W październiku tego samego roku został profesorem nadzwyczajnym i jednocześnie kierownikiem Katedry Miernictwa II Politechniki Lwowskiej (po śmierci prof. Władysława Wojtana).