Łysienie anagenowe uznawane jest za niepospolity objaw pęcherzycy zwykłej (pemphigus vulgaris).
Rozpoznanie Pacjenci dotknięci dolegliwością łysienia anangenowego doświadczają utraty włosów po upływie 7-14 dni od momentu pierwszej chemoterapii. W większości przypadków znaczny ubytek włosowy widoczny jest po czasie 1-2 miesięcy. Rozpoznanie choroby następować powinno po przeprowadzeniu badań laboratoryjnych. Zalecane jest zwłaszcza wykonanie testów serologicznych zawierających elementy takie jak: badanie żelaza, test funkcji tarczycy, szybki plazmowy test na przeciwciała (RPR) oraz test laboratoryjny na badanie chorób wenerycznych, antynuklearny test na przeciwciała.
Ponadto wskazane jest ustalenie poziomu surowicy i aminokwasów w moczu oraz wykonanie mikroskopijnego badania na zarodniki grzybów oraz kulturę grzybów, w celu wykluczenia możliwości postawienia innej diagnozy.
Leczenie Najlepsze rezultaty leczenia następują na drodze wyeliminowania z organizmu ludzkiego czynnika chorobotwórczego. W związku z powyższym nie jest polecana terapia za pomocą dodatkowych środków farmakologicznych. W skrajnych przypadkach stosowana bywa terapia zakładająca miejscowe podawanie minoksydylu. Pierwsze efekty widoczne są zazwyczaj po upływie około 2 miesięcy od momentu rozpoczęcia stosowania.
Przypisy
Kategoria:Choroby autoimmunologiczne Kategoria:Choroby skóry