Ukształtowany ok. 1865 plac na Mariensztacie stał się głównym miejscem targowym na Powiślu. W 1913 przeniesiono tam również stragany z likwidowanego targowiska na Rynku Starego Miasta. Na początku XX wieku wybudowano przy nim kilka wysokich kamienic. W latach 1910–1911 na rogu ulic Garbarskiej i Nowego Zjazdu wzniesiono dziewięciokondygnacyjną kamienicę Matiasa Taubenhausa, ówcześnie najwyższą w Warszawie, połączoną z nasypem wiaduktu Pancera pomostem na wysokości trzeciego piętra.
Przed II wojną światową ta część miasta była bardzo zaniedbana i zamieszkiwała ją uboga ludność. Zabudowa została w znacznym stopniu zniszczona przez Niemców podczas powstania warszawskiego.
W latach 1948–1949 w miejscu zniszczonej w większości zabudowy, w związku z budową Trasy W–Z i mostu Śląsko-Dąbrowskiego, wzniesiono osiedle mieszkaniowe według projektu Zygmunta Stępińskiego. Urbanistycznie i architektonicznie nawiązuje ono w luźny sposób do polskiej małomiasteczkowej zabudowy z XVIII wieku. Do jego budowy użyto częściowo cegły rozbiórkowej. Początkowo miało ono objąć teren przy ul. Mariensztat do ul. Dobrej, jednak później rozszerzono go także o ul. Bednarską.