Jan Rosner (ur. 3 stycznia 1906 w Wiedniu, zm. 20 grudnia 1991 w Warszawie) – polski prawnik i ekonomista. Specjalista w zakresie międzynarodowego prawa pracy, polityki społecznej i ergonomii.
Życiorys Ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Warszawskim. Od 1928 podjął pracę w Ministerstwie Pracy i Opieki Społecznej. Od 1930 wyjechał do Genewy jako sekretarz polskiej delegacji w Międzynarodowym Biurze Pracy. Pozostał tam do 1939 jako pracownik naukowy tegoż Biura. Do Polski powrócił 31 sierpnia 1939 po ogłoszeniu mobilizacji. W czasie II wojny światowej konspiracyjny działacz PPS-WRN. Uczestnik powstania warszawskiego, wdawał na Starym Mieście pismo „Warszawianka”. Po powstaniu wywieziony do pracy w kopalni w Wałbrzychu, skąd zbiegł po dwóch miesiącach.
Od 1946 do 1948 członek „lubelskiej” PPS, gdzie pracował jako kierownik wydziału zagranicznego. Od 1948 w PZPR.