Województwo słupskie – polskie województwo ze stolicą w Słupsku, istniejące w latach 1975–1998, jedno z 49 ówcześnie istniejących. Siedzibą władz administracyjnych był Słupsk. Powstało w roku 1975 z połączenia powiatów: słupskiego, bytowskiego, człuchowskiego, większej części powiatów: lęborskiego, miasteckiego oraz kilku gmin powiatów: chojnickiego i sławieńskiego. Urzędy rejonowe mieściły się w Słupsku, Lęborku, Miastku, Bytowie i Człuchowie. Region miał powierzchnię 7453 km². Graniczył z 4 województwami: bydgoskim, gdańskim, koszalińskim i pilskim.
Charakterystyka Województwo słupskie było jednym z najsłabiej zaludnionych województw w okresie PRL i 3 RP. W latach 1985/1986 gęstość zaludnienia wynosiła zaledwie 50 osób na kilometr kwadratowy. Było to związane ze znaczącą dominacją terenów wiejskich.
Wojewodowie słupscy Jan Stępień – 1975–1980 (PZPR) Czesław Przewoźnik – 1980–1987 (PZPR) Jan Ryszard Kurylczyk – 1988–1989 (PZPR) Andrzej Szczepański – 1989–1991 (PZPR do 1990/SdRP od 1990) Wiesław Rembieliński – 1991–1993 (PC) Kazimierz Kleina – 1993–1996 (bezpartyjny) Maciej Kobyliński – 1996–1998 (SLD/SdRP) Jerzy Kuzyniak – 1998 (AWS/SKL)