W literaturze polskiej mianem etnolektów określa się wszelkie odmiany językowe (języki, dialekty, zespoły dialektalne itp.), które są uważane za rodzime dla jakichś grup etnicznych; również ten termin umożliwia uniknięcie dokładniejszych rozstrzygnięć klasyfikacyjnych tam, gdzie są one kłopotliwe. Kolejnym neutralnym określeniem bytów językowych jest termin „idiom”, występujący w serbsko-chorwackiej tradycji lingwistycznej.
Wśród odmian językowych można wyróżnić odmiany socjalne (społeczne, diastratyczne), terytorialne (diatopiczne, geograficzne) oraz sytuacyjne (diafazyczne, funkcjonalne). Zróżnicowanie na poziomie leksyki, jak w przypadku slangu czy żargonu, często jest opisywane w ramach konkretnych stylów językowych lub poziomów formalności (rejestrów), choć takie formy również bywają ujmowane jako swoiste odmiany językowe. Granice między odmianami językowymi niejednokrotnie mają charakter umowny.
Pojęcie odmiany językowej bywa odróżniane od pojęcia wariantu – pod terminem „wariant” rozumie się wówczas pojedyncze cechy lub elementy językowe, w przeciwieństwie do odmiany jako zespołu pewnych jednostek o podobnej dystrybucji.
Dialekty