Pierwiosnek – wiersz napisany w 1820 roku przez Adama Mickiewicza. Rozpoczyna tomik poezji „Ballady i Romanse”
Budowa Utwór dzieli się na 10 strofek po 4 wersy ośmiosylabowe. Rymy paroksytoniczne, ścisłe, bogate. W pierwszej zwrotce Monorymy, w trzeciej rymy okalające, w pozostałych zwrotkach krzyżowe. Nie licząc pierwszej strofy, wiersz ma formę dialogu pomiędzy osobą opisaną jako „Ja” (można ją utożsamiać z autorem) i „Kwiatkiem”, który wstał zbyt wcześnie z zimowego uśpienia.
Treść Zawartość merytoryczna według kolejnych zwrotek:
Dowiadujemy się o czasie akcji - poranek. Pierwiosnek przebija się na powierzchnię. Ja Rozpoczyna się dialog, podmiot liryczny ostrzega Kwiatka, że warunki dla roślin nadal nie są korzystne: „Jeszcze północ mrozem dmucha”, „Z gór białe nie zeszły pleśnie”, „Dąbrowa jeszcze nie sucha”. Ja Podmiot stara się przekonać Kwiatka, by ten wrócił pod ziemię. Kolejne ostrzeżenia: nadal pojawia się szron, poranna rosa jest tak zimna, że zmienia się w lód. Kwiatek Kwiatek odpowiada, że lepiej żyć jedną chwilkę szczęśliwie, niż wiele lat w smutku. Poruszony temat ulotności życia. Kwiatek Zamiast zejść pod ziemię, Kwiatek proponuje, by osoba mówiąca zerwała go i uplotła z niego wianek dla „bogów” w ofierze, dla „druha” lub dla „kochanki”, zapewniając, że „Wianek to będzie nad wianki”.